Ελληνική παραδοσιακή διατροφή

Ελληνική παραδοσιακή διατροφή

Η παραδοσιακή διατροφή αντανακλά την ταυτότητα και τον τρόπο ζωής των Ελλήνων, αφού αποτελεί μέρος της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Η Ελληνική παραδοσιακή μαγειρική είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα, μια συγκροτημένη πρόταση που αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής όμως και οι αλλαγές στο κοινωνικό – πολιτιστικό περιβάλλον, απομακρύνουν όλο και περισσότερο τον Έλληνα από τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η παραδοσιακή διατροφή. Παρατηρείται όμως στροφή στην παραδοσιακή κουζίνα από τον σύγχρονο άνθρωπο που οφείλεται στον κορεσμό του από τα βιομηχανοποιημένα τρόφιμα , την επιθυμία ανάκλησης των γευστικών του απολαύσεων και τις πεποιθήσεις του για υγιεινότερες στάσεις στον τρόπο ζωής του.

Χαρακτηριστικά της ελληνικής παραδοσιακής διατροφής

Η Ελλάδα έχει μια από τις αρχαιότερες γαστριμαργικές παραδόσεις στον κόσμο. Η παράδοση αυτή ξεκινάει από την αρχαιότητα και διατηρείται έως σήμερα, αφού αναγνωρίζεται ότι η σωστή διατροφή αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής υγείας του ανθρώπου. Η διατροφή σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς θεωρούνταν σημαντικός παράγοντας για την προστασία της υγείας

Η διατροφή μιας κοινωνικής ομάδας εξαρτάται από παράγοντες οικονομικούς, τεχνικές δυνατότητες, ιστορικές διαδικασίες και προσαρμόζεται στην τοπική παράδοση, στο κλίμα, και τις πολύμορφες ανάγκες , αποτελώντας βασικό πολιτιστικό παράγοντα. Έτσι η άγονη γη, η περιορισμένη παραγωγή, η δυσκολία επικοινωνίας, οι συχνοί πόλεμοι διαμορφώνουν το λιτοδίαιτο των αρχαίων Ελλήνων

Στην ελληνική πραγματικότητα το φαγητό είναι πάντα ένα κοινωνικό γεγονός, μια χρήσιμη δραστηριότητα που νοηματοδοτείται από σχέσεις και συνεπάγεται πολιτισμική συμπεριφορά. Το φαγητό στον Ελλαδικό χώρο συνδέθηκε με την έννοια της επικοινωνίας, της ψυχαγωγίας και του πολιτισμού.

Αξιοσημείωτο ,όμως είναι ότι η «κουζινική παράδοση» της Ελλάδας, από την αρχαιότητα ακόμη, διατρέχεται σε όλο της το εύρος, από την έννοια του μέτρου. Τα πολύπλοκα  γεύματα, είτε συμπόσια, είτε γιορτές γίνονται που και που, ενώ η καθημερινή διατροφή στηρίζεται σε όλη την Ελλάδα στα αναρίθμητα όσπρια και λαχανικά, στο ελαιόλαδο και στο βούτυρο (ως γνήσιο προϊόν και όχι ως απομίμηση) και στο περιορισμένο κρέας . Αντίθετα, η πρόσληψη γάλακτος είναι μέτρια, αλλά η κατανάλωση τυριού και γιαουρτιού υψηλή, ενώ το κρασί καταναλώνεται σχεδόν πάντα κατά τη διάρκεια των γευμάτων. To κρέας, τα γλυκά και το κρασί τα κατανάλωναν σε περιορισμένες ποσότητες.

Έτσι λοιπόν ο τρόπος παρασκευής φαγητών στις διάφορες περιοχές της χώρας της Ελλάδας επαναλαμβανόμενος ανά τους αιώνες από τόπο σε τόπο και από νοικοκυριό σε νοικοκυριό συντέλεσε ώστε να δημιουργηθεί η Παραδοσιακή Ελληνική Κουζίνα.

Κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο, αφού γνωρίζοντας ότι η μαγειρική ενός λαού είναι κομμάτι του πολιτισμού του, κατανοούμε ότι εξελίσσεται μαζί με αυτόν – με το σύνολο της κοινωνίας. Η παραδοσιακή μαγειρική λοιπόν είναι κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού και επομένως αποτελεί παράδοση προφορική και όπως κάθε άλλος τομέας του λαϊκού πολιτισμού εξελίσσεται με τον βραδύ ρυθμό της ιστορίας, ενσωματώνοντας μόνο τα νεωτεριστικά εκείνα στοιχεία που συγκινούν τη λαϊκή ψυχή και υιοθετούνται από αυτήν. Η παραδοσιακή διατροφή είναι αυτάρκης αφού χρησιμοποιεί αποκλειστικά τα προϊόντα που παράγει το ίδιο το νοικοκυριό και είναι κομμάτι της αγροτικής κοινωνίας. Η μετάβαση της παραδοσιακής μαγειρικής από την αγροτική στην αστική μορφή, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα γύρο στο 1960, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια χρονολογία που σηματοδοτεί το τέλος της αγροτικής  Ελλάδας από κάθε άποψη.

Σε ό, τι αφορά τους παράγοντες που συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ελληνικής κουζίνας, οι κυριότεροι είναι to κλίμα της χώρας, η γεωγραφική θέση των διαφόρων περιοχών, αλλά και τα ήθη και έθιμα που έχουν διαμορφωθεί σε αυτές.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στην επιρροή που ασκεί η θρησκεία, στις διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων. Η θρησκεία ασκεί άμεση επίδραση στην διατροφή και έμμεση στην υγεία των ανθρώπων και για το λόγο αυτό υπήρξε αντικείμενο συζήτησης για χιλιάδες χρόνια.

Συγκεκριμένα, σε εκείνες τις μέρες του χρόνου που οι ορθόδοξοι χριστιανοί νηστεύουν, οι διατροφικές τους συνήθειες αλλάζουν, αφού πολλές από τις τροφές όπως το κρέας, το τυρί, τα αυγά ή και το λάδι, αποκλείονται από το τραπέζι. Οι διαιτητικές μέθοδοι που χρησιμοποιεί η Εκκλησία για αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς, θα μπορούσαν να αποδειχθούν αποτελεσματικές στην διατήρηση βιολογικών στόχων, όπως η διατήρηση του φυσιολογικού βάρους ή η ελάττωση του αυξημένου βάρους .

ΚΟ.ΕΛ

Μπορείτε να δείτε

Δυσλεξία

Το θέμα της δυσλεξίας, αν και μας απασχολεί κυρίως τα τελευταία χρόνια, δεν αποτελεί σύγχρονο …

lifetoday business solutions